dinsdag 8 oktober 2013

De geknakte zonnebloem

Op mijn balkon heb ik een heel bijzonder zonnebloemplantje. Zijn steel was namelijk geknakt toe hij nog een klein plantje was. In de tijd daarna heb ik hem een kans gegeven om erboven op te komen door hem water te blijven geven en hem af en toe wat overeind te zetten.



Op een gegeven moment zag ik dat hij weer echt hersteld was en uit zichzelf overeind stond. De knak was dus hersteld en daarboven was een soort lus ontstaan.




Uiteindelijk was dit het eerste plantje dat ging bloeien en de grootste onder de andere zonnebloemplantjes op mijn balkon. De lus werkt als een soort veer waardoor hij soepel met de wind heen en weer kon bewegen.






Dit levensweg van dit plantje vind ik een mooie symboliek. Toen ik dit zag gebeuren ging het al snel door me heen hoe het goed kan zijn om niet meteen met iets te stoppen als het heel duidelijk lijkt dat het toch niets meer wordt. Vaak is er veel meer mogelijk dan dat het aanvankelijk lijkt.


Op 20 september jl. was er bij mij in de wijk een wijk BBQ. De wijk waar ik woon staat van oudsher bekend als een probleemwijk. Het was daarom mooi te horen dat onze burgemeester tijdens die BBQ deze wijk beschrijft als een zonnebloemwijk. De ervaring met dit plantje geeft dat toch wel een bijzondere diepgang. 

Dan kan ik dan ook koppelen aan mijn vorige blog over de participatie-samenleving. In dat verband weten we ook niet waartoe dat precies zal leiden, maar vaak is een situatie niet wat het lijkt dat het is.

Tot slot de situatie van dit moment.


woensdag 18 september 2013

Participatie-samenleving

Gisteren zat ik nou eens voor het eerst voor de TV op Prinsjesdag. Een nieuwe koning vond ik toch een goede aanleiding om het hele ritueel van de koetsen en de paarden vanaf de bank thuis gade te slaan.
Leuk te zien hoe de koetsen door de straten van Den Haag reden en alle bochten goed konden maken.

Er zijn ook heel veel woorden gesproken die dag. Het woord participatie-samenleving of participatie-maatschappij viel wel heel erg op. En ook vandaag wordt er op Twitter nog druk over gesproken.

Heel veel (begrijpelijke) negativiteit van mensen die eigenlijk vinden dat de overheid pasklare oplossingen moet blijven bieden voor al onze problemen. Zelf maakt het me ook echt niet blij als ik zie hoe de langdurige zorg steeds meer wordt uitgekleed. Zeker de gehandicaptenzorg wordt nu zwaarder dan ooit getroffen.

In de gehandicaptenzorg is al langer de trend zichtbaar dat het steeds minder draait om het instituut en steeds meer om de wensen van de client. De tijd waarin het instituut centraal staat zal volgens mij voorbijgaan. De zorg wordt nu steeds meer om de wensen van de client heen georganiseerd. We raakten verdwaald in de regels, en willen graag onze eigen keuzes kunnen maken.De huidige bezuinigingen leggen overigens wel een behoorlijke druk op dit proces.

Ik geloof dat we een hele nieuwe periode ingaan waarin steeds meer geld door voortgaande economische groei niet meer vanzelfsprekend is. De economie blijkt namelijk niet meer door te groeien en als die door zou groeien zou het ten koste gaan van onze leefomgeving. Die groei heeft tot wereldwijde milieuproblemen geleid zoals het broeikaseffect en de ophopingen van plastic snippers in de oceanen. 

Als je op Twitter goed kijkt zie je dat er steeds meer geluiden zijn dat er juist goede mogelijkheden zijn door initiatieven vanuit de burger. Movisie en Vilans noemen dit de Big Change. Via deze link:  Movisie over burgerkracht zie je 5 tips voor het stimuleren van Burgerkracht.
Van die site komt ook de foto die hier links staat.

Het individu is nu echt aan zet. Dat klinkt wellicht als individualisme, maar we zullen steeds meer naar een netwerksamenleving moeten gaan. Een samenleving waarin het draait om het kennen van andere mensen en het helpen van elkaar. Digitale communicatie zal daar een steeds belangrijker plaats innemen. Ook daar zit een ontwikkeling in. De eerste stap was dat we heel veel digitale communicatie kregen waardoor we vooral overspoeld werden (en worden) met informatie. De volgende stap, die nu gaande is, is dat de mogelijkheden van internet steeds beter gaan aansluiten bij de werkelijke behoeften van de mensen.

Het is zeker niet bedoeld als een lichtvoetig verhaal, dat het allemaal wel meevalt. Wel wil ik zeggen dat er mogelijkheden en kansen zijn.

Hieronder nog een foto van een loop/fietsbrug bij mij in de buurt. Zo is niet te zien waar hij heen gaat.
Na deze foto ben ik de brug op gelopen en zag ik het wel.